بنده ای بود و بندگی نمی کرد

چون قیامت شد

باز خدایی بود و خدایی می کرد

و بنده ای بود که این بار بندگی کرد

خدا چو بنده را دید، هیچ به رویش نیاورد و به محبت احوالی پرسید

بنده از شرمساری ، ره عذاب در پی گرفت

           به همین چند خط ختم می شود

باید چون رود سپهر شد

وگرنه کوه و بلبل شدن

              کار این دل نیست

باید تاخت تا سپهر شدن

ای قلم تو از سکون بگریز

            که این جوهر توست که فکر مرا خوانده و می خواند

                                                             ای قلم باز بنویس حتی اگر نفهمند...

             جلو تر بیا

هر جور شده قدم بردار

                   حتی اگر شده یک قدم

تمام توانت را جم کن تا لااقل یک قدم هم که شده برداری

                                                          از دست هایت کمک بگیر

                                                                  دیگران را به کمک خود بخوان

هر جور هم که هست یک قدم جلو برو

                           چون یک جا ماندن مرگ ماست

چه خوشه لبخند دیدنت ای خدا

نه گمانم ،حتمم در این است

                        که عشق بازی با تو خوش ترینه

ای کاش خدا جون می شد من هم عاشق بشوم

                              مُردم از بس که دم عشق زدم و عاشق نبودم

                              مُردم از این همه ................. (بی خیال)

چون هرچی گشتم تنها ترین هدفم بوده و هست و انشاا... باشه

                                              بچه ها دعا کنید که عاشق بشیم

چون آدمی که عاشق نباشه مرده است مرده...!

     به نام خوبی ها

             به نام قشنگی ها

                         به نام مهربانی ها

                                    به نام خدای مهربونمون

بعضی وقتی ها اینقدر باید تنها بشی

                                      تا چشمت به خدا بیفته

یا اینقدر بد بخت و بیچاره بشی

                                       تا خدا رو یادت بیاد

چرا...؟

شاید خدا اینقدر دلش برامون تنگ می شه برا همین یه کوچولو سنگ جلوی پامون می اندازه تا زمین بخوریم و برا دوا و درمون هم که شده یه سر بهش بزنیم

اگر این جوری باشه ...

                 چقدر بی معرفتیم ما آدما .........................!

          آنقدر دور که دیگه نمی بیننش

                       ولی تنها یه خاطره یا یه صحنه از اون تو ذهنشون می مونه

که هر وقت یادشون می یاد فقط ...

                     فقط سکوت و قطرات نرم اشکه که راوی اون لحضه ها می شن..!!

       ستاره ها پرسید

شاید هم از دل شب های عاشقانه

و شاید از دل آن پیر

          و یا آن گمشده دل ها

باید پرسید چرا موسی باید چله می گرفت

ویا آن چهل شب با عاشق گوهر شاد چه کرد

و هزاران مثل دگر از راز چهل

خوب که فکر کردم دیدم

       اینان این راز به غریبه ها نگویند

پس باید کوله پشتی آماده کرد

                             عزم سفر کرد

تا راز را دانست

نمی خواهم کس هم سفر من باشد جز یک نفر

                                        آن هم خدای مهربانمان

کمی نزدیکتر

     کمی نزدیکتر از دیوار های بی خیال شهر

کمی نزدیکتر از مور دانه به دهان

نزدیکتر از خلوت سکوی تنهایی

نزدیکتر از لباس های بر تن

نزدیکتر از پوست و گوشت

           آری خانه ی او آنجاست

اما کجایی صاحب خانه

      کجایی که از این خستگی ها خسته ام

عجب مهمانی غریبی

    مهمان صاحب خانه را بیرون کرده و برای خودش مهمانی دگر دعوت کرده

با این اوصااف آخرالزمان همین حالا است

بی خیال

کجایی صاحب خانه

   باشد خانه ات را مرتب می کنم

                    آب و جارو می کشم

                                چراغانی می کنم

فقط برگرد صاحب خانه

بی تو شمعدانی ها خوشکیده اند

 بی تو گلاب دیگه بویی ندارد

دیگر بلبل هم نمی خواند

اصلا لاله ای نمی روید که بلبل بخواند

حتی بارانی هم نمی بارد

چون ابر ها گفته اند فقط در قدوم تو ،شراب به پیکم می کنند

و از آن مستانگی است که زمین سبز پوش می شود

صاحب خانه کجایی

                    کجایی

                        کجایی

یا صاحب

شب و روز ما دیگه همش سیاهه        آخه خورشید بی تو کمتر از یه ماهه

شاید دنیای خاکی ما  با دنیای سایبری تفاوت هایی داشته باشد ولی در این اصل که مد نظر من است مشترک اند.

و آن اینکه  ، آن جا که خدا می میرد ، گناه متولد می شود.

جالب اینجا است که همیشه برای قدوم نو رسیده ی گناه ، این خداست که ذبح می شود.

این حرف مال امروز و دیروز هم نیست.

مال اسلام ومسیحیت و... هم نیست.

مگر به یاد نمی آورید آدم و حوا گفتار خدا را چال کردند واز آن میوه خوردند.

مگر به یاد نمی آورید زلیخا راکه پرده بر خدا افکند تااغاز به گناه کند .

و همین امروز مگر من وتو برای انجام گناه خدا را پنهان نمی کنیم ،خدا را کنار نمیزنیم و یا این که خدا را در دل برای همیشه به مسلخ نمیبریم.

وای ازآن جا که خدا می میرد.

به نام دوست

سال جدید هم از راه رسید.

می گویند عید هست و باید جشن گرفت

ولی از چند روز پیش از عید فکرم همه این بود که

                 آیا امسال می توانم عید را جشن بگیرم یا نه.

هر چه فکر کردم آقایم امیر المومنین علی (ع) یه چیزی در مورد عید و جشن گرفتن گفته یادم نیومد که چه چیزی فرموده اند.

تا این که روز اول عید بعد از نماز ظهر این حدیث رو پشت بلند گوی گفتند:

امام علی (ع) می فرمایند: آن روز که در آن گناهی انجام ندهیم، آن روز برای ما عید است.

گفتم بگذار ببینم سال گذشته چی کار کردم ، کار های خوب و بدم رو کنار هم بچینم

دیدم سه بار آمدم مشهد ولی هنوز آدم نشده ام.

                         چند کار خوب کوچیک و بزرگ هم این ور و آون ور انجام داده ام بودم.

ولی وقتی شروع کردم به حساب کار های بدم با اینکه خیلی هاشون یادم نمی آمد ولی حسابی شرمنده شدم.

فقط انگار این یک ماه نیم آخر سال که با عنایت خداوند و شهدا و پدر و مادرم

                        که تو مناطق جنگی بودم یه مقدار کارهام راست و ریس شده بود 

ولی حالا که برگشتم و با دعوت امام رضا(ع) سال تحویلی کنار ایشان بودم می بینم

 اگه یه لحضه خدا رو فراموش بکنم دوباره همان آشه و همون کاسه.

دیدم بد نباشه هر روز یکی دو تاشون رو هم بگذارم

خیلی آدم با حالی بود

       همه دوستش داشتن از اراذل گرفته تا بچه مومن ها

همه کاره بود

 هرجا سرک می کشیدی رد پای طلاییش رو زمین حک شده بود

                                                    آخه طلائیه زیاد می رفت

همه جا بود

          از سیمینار و جلسات استانی گرفته تا سر خیابون ها و ...

یه روز تو سپاه شیراز می دیدیش ،یه روز دیگه تو مسجد و روز دیگه تو بلوار چمران

آدم عجیب غریبی بود

               یه روز اورکت برش بود و یه روز عبا و امامه

آره آخوند بود ولی نه از این آخوند معمولی ها

    خدا رحمتش کنه

                   وقتی بیکار می شد با لباس معمولی تو خیابونا برای رفیق شدن با همین پسرهایی که ماها  بهشون می گیم سوسول و اراذل راه می افتاد.باهاشون دوست می شد.پارک می رفت و ...

طوری باهاشون رفتار می کرد که می دیدی بعضی هاشون حتی یه شبه ره صد ساله ی من و تو رو می رفتند.

خیلی هاشون وقتی اون رو با لباس روحانی می دیدن ، شاخشون در می آمد.

نمی دونم چی شد

سال 84 بود

       30 سال بیشتر نداشت

                      به آرامی تو خواب

                                 از دست من و تو

                                        به سمت خدا فرار کرد

یاد آشیخ علیرضا طافحی بخیر

  برای شادی روحش سه صلوات

گناهای کوچک و بزرگ

ولی آنچه که من را متعجب می کند این است

که بعضی ها برای گناه کردن پول خرج می کنند

من خوب می دانم گر آمدن آن یگانه شکوفه به دلم بیش از این طول بکشد

           سرمای زشت این زمستان دلم را می خوشکاند.

ای شکوفه تو را خواستم که بیایی

        چون بوی تو بوی بهار است

               بوی خوش خانه تکانی

                     بوی کنار هم بودن

شکوفه تو نوید روز های نورانی

                تو نوید روز های خدایی

امید از خدا دارم چو آفتاب فردا به تنگ نیامده

                   اولین خبر آمدنت

                           آمدن تو ای شکوفه

آمدنی که خود خبر از فصل رویش ها دارد

خبر از چهچه ی مستانه ی بلبل سرگشته دارد

                                      بشنوم

    رنگ و بوی اتاقک قلبش سرد و بی حس بود

در و دیوار آن مملوء از کاغذ دیواری های پوسیده

گمانم خسته ی خسته بود

          وا مانده از راهی

               از راهی به ...

                              نمی دانم

نمی دانم مرده بود یا زنده

                  نفس می کشید یا نه

                              نمی دانم ...

فقط در دست راستش

                  قلمی به سختی روی کاغذکی

                               نقش و نگار می کشید

بوته ای یخ زده

         گلی پژمرده

                  و دلی مرده

نمی دانم آیا کسی هست

که با نفس مسیحهایی شادی به قلبش بیاورد

باغبانی هست

که کاغذ دیواریی از گل و پیچک بر دیواره ی آن برویاند

راه بلدی هست

که راه ،روشن کند و مقصد

امیری هست

که مرکبی تیز رو عطایش کند

و نقاشی هست

که او را بیاموزاند ، نقشی از

بوته های سرسبز تمشک

           غنچه های زیبای محمدی

                     و دلی پر زحرارت عشق

اگر با آن باغبانٍ راه بلد

           آن امیرٍ نقاش

                          همکلامی

نشانی آن دل مرده را به او برسان

اصلاْ امشب گویی همه چیز بی رنگ است

      من بی رنگ بی رنگ شده ام

      مهتاب بی رنگ است

            و حتی درخت و رود و آسمان

چه زشت می شود زندگی که به سیاه و سفید ها بند باشد

    همه ی آدم ها از این جور زندگی بدشان می آید

همه دوست دارند رنگی زندگی کنند

و اما ...

      و اما بعضی ها چون زندگی رنگی را لمس نکرده اند خوشحال از این زندگی سیاه و سفید اند.

و چرا زندگی من این چنین بی رنگ شده

اشکال از درخت نیست ، اشکال از آسمان نیست

مشکل همین جاست

                      چشم ها را باید شست

این مسجدو شیر علی نامی ساخته که می گن خیلی دست به خیر بوده.

    مداح و شاعر هم بوده.

یه آدم به هیکل و ندام درشت.

به هر حال برا خودش یه پا آدم حسابی بوده.

بعد از انقلاب سرو کلاه اش تو سپاه پیدا می شه .

داستان من از اون جاشروع می شه که

یه روز تو کتابخونه مسجد دیدن که شیر علی نشسته و داره یه گودال می کنه 

-شیر علی داری چیکار می کنی؟

- دارم قبر می کنم.

- قبر کی؟

- قبر خودم!!!

با یه نیش خند- بی خیال شیر علی تو با این هیکلت تو این قبر که جا نمی شی.

- شما چیکار دارید، به خودم ربط داره، به وقتش می فهمید این قبر فیت فیت خودمه

این ماجرا گذشت تا تو عملیات فتح المبین تو منطقه چزابه شهید شد و جنازه شهید رو آوردند شیراز.

- ببریم گلزار شهدا دفن کنیم

- نه وصیت کرده مسجد المهدی دفنم کنید

- آره ، اونجا هم یه قبر کنده بود ولی گمونم کوچیکه باید بریم بزرگترش کنیم

- نه نیازی نیست آخه شیر علی دیگه سر نداره

                                                    سر نداره

                                                        سر نداره

سرش رو تو فتح المبین گذاشت

که وقتی من و تو زائر اونجا می شیم حرف های شنیدنیش رو تو گوشمون نجوا کنه

برای شادی روح شهید شیر علی سلطانی

سه صلوات

بچه ها ببخشید هر چی گشتم یه عکس مناسب از شهید پیدا نکردم فقط یه عکس بود که تو قسمت عکس ها براتون گذاشتم

ولی اون چیزی که آدم بزرگ ها را از بچه ها متمایز می کنه اینه که آدم بزرگ ها وقتی زمین می خورند سریع از جاشون بلند می شند و به راهشون ادامه می دن ولی بچه ها سرجاشون می شینند و گریه می کنند.

بیایید مثل آدم بزرگ ها باشیم

تا زمین خوردیم ،سریع برخیزیم و راه رو ادامه بدهیم.

    حسرت دل ها را

          حسرت از گذشته ای تنگ و تاریک

                        حسرت یک گپ کوچک با تو

                                              حسرت بودن با تو

همه را پر کن.

بوی بهار نارنجت فضای دلم را پر کرده

از کمی آن سوتر بوی گل و گلاب تو مشامم را مست کرده

عجب خدای جالبی داریم

       بهار را بهر عشاق آفرید

در نوروز همه چیز و همه کس عاشق می شوند

همگی پروانه و همه نغمه سرا

                                        همه بهر دلبر چه بی پروا

  به گوش تیز بشنوی این ندا

                                     که تک گل هستی است خدا

اگه هنوز حواست به راه باشه

       دست نوازش نسیم خوش بهاری به گونه های سرخ و سفیدت رو حس می کنی.

اگه گوش هات رو تیز کنی ، می شنوی

صدای ترانه های عاشقانه بلبل رو

آهنگ دل نواز باد با ساز درختان رو

قطرات آب همچو کودکان به دنبال هم گرگم به هوا بازی می کنند

         وصدای قهقه مستانه اشان شنیدنی است

شاید اگر چشمانت را تنگ کنی ببینی

پیره مرد در کنار همسر دیرینه اش سفره ی هفت گانه انداخته

پسر بچه ای که سطلِ به شال بسته را برای عیدی گرفتن از پشت بام آویزان کرده

و اگر بو بکشی

به مشامت بوی تازهِ گل های سر برداشته از خاک می رسد

و اگر تمام حواست را جمع کنی

                                       خواهی فهمید که

نسیم و پسرک و بلبل و درختان

آب و پیرمرد و باد و تازه گل ها

همه با هم سرود زیبای حمد خدایی می سرایند پس از این قافله عقب نمانی که

مانده از این ره جا مانده ز جهان است

برای بعضی ها این حسابرسی ها اهمیت زیادی دارد به گونه ای که حتی برای مدتی حسابداری استخدام می کنند تا به حساب و کتاب یک ساله آنان بپردازد.

آن وقت بس در عجبم چرا بعضی ها این همه هزینه می کنند تا به حساب و کتاب امورات دنیایی خود بپردازند ولی حتی یک ساعت را صرف حسابرسی آخرت خود در آخر سال هم نمی کنند.

در آخر سال باید حساب ها را جمع کرد.

کمبود ها و ضرر ها را محاسبه نمود.

سود ها و در آمد ها را حساب کرد و با یک جمع و تفریق نهایی حساب یک ساله را مشخص کرد.

و صد افسوس که ... 

حرف های جالبی می زد.

سبحان:جاده خدا صافه صافه

اگه صاف بری ، می ری پیش خدا

تازه من هم رفتم پیش خدا

بغل جاده چاله کندن اگه اشتباهی بری می افتی تو این چاله ها

ساجد: اگه کسی بیفته می تونه بیرون بیاد؟

سبحان: آره اما اگه بیفته دست و پاش می شکنه و باید با پای شکسته از پله ها بیاد بالا

سخته عمو نه

این صحبت ها را که شنیدم لحظه ای فکر کردم بغل دست یه عارف بزرگ نشسته ام .

دل نوشته های پروانه ،بر شعله های شمع را باید گفت.

غزل های بلبل ،نهفته در سینه ی باد سحری را باید گفت.

ماجرای سید گم گشته از دیدگانمان را باید گفت.

داستان لبخند و غم آقای خراسانی را باید گفت.

افسانه ی برگ سبز در دست دشمن را بایدگفت.

گفتنی ها را باید گفت...

سرخی لاله را باید از صحرا پرسید.

سبزی دشت را باید از باران پرسید.

اما لحضه ای درنگ...

         نه آن سبزی که لجن شد

                     نه آن باران که اسید شد

غم آقا را باید از جانان پرسید....

به هر روشی دست می زند تا پیدا شود. از این سراغ می گیرد از آن سراغ می گیرد.

خوب ،باز بعضی ها شانس می آورند و به راه بلد می رسند.

بعضی کمتر شانس می آورند و به کسانی می رسند که می گویند : نمی دانیم

ولی بدبخت آن کسی که خیال می کند که به راه بلد رسیده ولی به فردی مغرض رسیده، نه این که راه را به او نشان نمی دهد بلکه او را از راه دور می کند.

کاش یه راه بلد پیدا می کردیم چون دیگه سر و دست هامون از بس که به در و دیوار خورده ایم شکسته!!!...

حال کمی دیر است ولی زود تر از دیر دیر است پس باید کاری کرد...

هنوز زنده ای هنوز نفس می کشی حرف می زنی می نویسی و از همه مهم تر می توانی کار کنی

امروز باید کاری کرد روز کار کرد شب کار کرد و حتی حین کار کار کرد

امروز باید با چشمانی گشاده کار کرد باید ماند و کار کرد

پس باید دیگر حرفی از خستگی و رفتن و .... نزد . باید مسلح شد تمرین کرد و در آخر کار کرد.

سلامی به بزرگی دلای گرم شما

سلامی به خوبی خدای مهربونمون

سلام دوستان